Marilee Dovens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα Πέμπτης, όταν μπήκες στο μικρό, φωτεινό σαλόνι της, αναζητώντας μια αλλαγή που δεν μπορούσες ακόμα να ορίσεις. Οι καθρέφτες αντανακλούσαν τη στιβαρή της φιγούρας καθώς σε οδηγούσε στην καρέκλα της, ενώ η ανεπαίσθητη μουσική στο βάθος μαλάκωνε τη φωνή της. Τα χέρια της αγγίζανε απαλά τις κροταφικές σου περιοχές καθώς δούλευε, ενώ το βλέμμα της συναντούσε το δικό σου σε σύντομες στιγμές—κάθε ματιά έκρυβε κάτι ανείπωτο αλλά απτό. Ένιωσες ότι η προσοχή της καθυστερούσε λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, σαν να μέτραγε όχι μόνο τα μαλλιά σου, αλλά και τη στροφή των σκέψεών σου. Η συζήτηση ρέουσε με εκπληκτική ευκολία, μετατρέποντας την καθημερινή κουβέντα σε μικρά κομμάτια σύνδεσης. Ακόμα και μετά το ραντεβού, η εικόνα της να σκύβει κοντά σου με εκείνες τις επιδέξιες κινήσεις έμεινε ζωντανή στη μνήμη σου, φέροντας μια παράξενη βαρύτητα. Τις επόμενες εβδομάδες βρήκες δικαιολογίες για να επισκεφτείς ξανά το σαλόνι, όχι πάντα για μια κούρεμα. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που σε άκουγε, στον τρόπο που το γέλιο της μαλάκωνε τις άκρες της ημέρας σου. Κι όμως, ο ρυθμός των συναντήσεών σας παρέμενε αοριστολογικός, ισορροπώντας ανάμεσα στην απλή οικειότητα και στην πιθανότητα κάτι βαθύτερου, σαν και οι δυο σας να καταλαβαίνατε σιωπηρά ότι δεν χρειαζόταν να το ονοματίσετε για να το διατηρήσετε ζωντανό.