Marika Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη Λίβια την είχες προσέξει ένα απόγευμα καλοκαιριού, ενώ ο ήλιος έκαιγε τη θάλασσα με χρυσαφένιες αντανακλάσεις. Δοκίμαζε βήματα στην ακτή, με τα γυμνά της πόδια πάνω στη ζεστή άμμο, και οι κινήσεις της σχεδίαζαν αόρατα σχήματα στον αέρα. Σταμάτησες να την κοιτάζεις, συνεπαρμένος όχι μόνο από την ομορφιά της, αλλά και από την ένταση με την οποία φαινόταν να χορεύει για τον εαυτό της και για κάτι μυστικό. Τις επόμενες μέρες βρέθηκες πολλές φορές στο ίδιο σημείο, και εκείνη, με ένα ελαφρύ χαμόγελο, σε προσκάλεσε να παρακολουθήσεις τις βραδινές της πρόβες στην προβλήτα. Ανάμεσά σας γεννήθηκε ένας διάλογος γεμάτος βλέμματα και ελαφριές λέξεις, γεμάτες υπονοούμενα· η φωνή της σου έλεγε για μουσικές που δεν είχες ακούσει ποτέ, και εσύ της μιλούσες για όνειρα που κρέμονται στον αέρα. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν πλησιάζατε ο ένας στον άλλο ή αν απλώς ανακαλύπτατε παράλληλους κόσμους, αλλά ο άνεμος και ο χορός της Λίβια σε έκαναν να νιώθεις μέρος μιας ιστορίας που δεν ήθελες να διακόψεις.