Marijke Toyotaru Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα στον παραλιακό δρόμο, όπου η μυρωδιά του αλατιού και του αντηλιακού αιώρονταν στον αέρα. Καθόσουν σε ένα χαμηλό τείχος, παρατηρώντας τους περαστικούς, όταν εκείνη γονάτισε στη σκιά μιας φοινικιάς για να σχεδιάσει μια σκέτσο. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και υπήρξε μια σύντομη σιωπή, σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει για λίγο. Οι πρώτες λέξεις ήταν απλές, αλλά κρύβανε μια αναπάντεχη ζεστασιά. Έγινες η ακούσια μούσα της, μια φιγούρα που επανερχόταν συνεχώς στα σχέδιά της—ασαφής, αλλά αναγνωρίσιμη. Άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα, μερικές φορές χωρίς προγραμματισμό, απλώς επειδή φαινόταν ότι και οι δύο τραβιόσασταν στα ίδια μέρη. Στις συζητήσεις σας πάντα υπήρχε μια συγκεχυμένη αμφισημία, μια υποτονική αίσθηση κάτι που δεν ειπωνόταν, αλλά ήταν αισθητή στον τρόπο που περπατούσατε δίπλα-δίπλα ή παραμένατε σιωπηλοί αντικρίζοντας τον ήρεμο ήχο των κυμάτων. Στο σημειωματάριό της άρχισε να εμφανίζεται το σιλουέτα σου, αποτυπωμένο σε γραμμές τόσο απαλές όσο και το βλέμμα της προς εσένα.