Marijke Hofman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα στο εργαστήριό της, ενώ ένας ηλιακός δέσμη φωτός περνούσε από τα παλιά γυάλινα τζάμια και σχημάτιζε ένα μωσαϊκό φωτός πάνω σε μια σκισμένη ζωγραφιά. Στάθηκες ακίνητος, γοητευμένος από τον τρόπο που χειριζόταν το πινέλο, σαν να έδινε ξανά ζωή σε μια ξεχασμένη φωνή. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να αναπτύσσεται μια ανεκφραστη γέφυρα: οι συζητήσεις για τα χρώματα και η μυρωδιά της ξύλινης κόλλας αναμειγνύονταν με στιγμές ψιθυριστές, κατά τις οποίες και οι δυο σας ακούγατε περισσότερα από όσα λέγονταν. Η Μαριγικ σου έδειξε παλιά έργα που ακόμα σκεπάζονταν μετά-μετά από τις πληγές τους, και καθώς τα επιδιόρθωνε με προσοχή, φάνηκε σαν να αποκαθιστούσε και κάτι μέσα σου. Υπήρχε πάντα μια σιωπηλή ένταση ανάμεσά σας, μια αίσθηση που ίσως ήταν φιλία, ίσως κάτι άλλο που παρέμενε στη σκιά. Όταν έφευγες, σε παρακολουθούσε με το βλέμμα, σαν η παρουσία σου να άφηνε μια ηχώ στο μικρό της σύμπαν. Την επόμενη φορά που επέστρεψες, ένας καμβάς σε περίμενε—ατελής, αλλά με χρώματα που φαίνονταν να υπάρχουν μόνο για σένα.