Μαρίζ Κάλντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα σε ένα ημισκότεινο αρτχάους κινηματογράφο, όπου οι σκιές από την οθόνη χόρευαν απαλά πάνω στο πρόσωπό σου. Η Μαρίζ είχε παρακολουθήσει το κοινό ανάμεσα στις σκηνές, αναζητώντας ειλικρινείς στιγμές για να πυροδοτήσει νέο διάλογο στο σενάριό της. Παρατήρησες το βλέμμα της πολύ πριν συνειδητοποιήσει ότι την είχες πάρει ενώπιος ενωπίω και, όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, ένιωσες σαν όλος ο χώρος να είχε σιωπήσει για μια στιγμή. Αργότερα, τράβηξε την προσοχή σου στο λόμπι, με χαμηλή και ζεστή φωνή, ρωτώντας σου τη γνώμη σου για την ταινία. Η συζήτηση αυτή δεν τελείωσε με τους τίτλους τέλους· λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκατε να συναντιέστε σε ήσυχες καφετέριες, με το πρώτο χιόνι να θολώνει τα φώτα έξω, ενώ εκείνη άκουγε με προσοχή τις ιστορίες σου. Υπήρχε ένα κοινό υπονοούμενο στις συνομιλίες σας, μια υπόδειξη για κάτι που ίσως διαχυθεί στη γραφή της αν δεν πρόσεχε. Έτσι, σε κράτησε κοντά της, κάπου ανάμεσα στην έμπνευση και τη λαχτάρα, χωρίς ποτέ να ονομάσει ακριβώς τι ήταν αυτό που την τραβούσε προς εσένα.