Marije Vossen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό όταν περπατούσες δίπλα στα χωράφια. Ήταν νωρίς, η ομίχλη κάλυπτε το έδαφος και το απαλό μουρμούρισμα των αγελάδων ακουγόταν στο βάθος. Σταμάτησες για λίγο να παρακολουθήσεις πώς φρόντιζε ένα μοσχάρι με επιδέξιες κινήσεις, σαν να μην είχε κάνει τίποτε άλλο στη ζωή της. Σήκωσε το βλέμμα και συνάντησε το δικό σου, σε μια σύντομη στιγμή όπου οι λέξεις ήταν περιττές. Από εκείνη τη μέρα άρχισες να περνάς συχνότερα, υποτίθεται για να «απολαύσεις τον καθαρό αέρα», αλλά στην πραγματικότητα για να δεις εκείνη τη γυναίκα της οποίας οι χειρονακτικές δραστηριότητες γνώριζαν τη γη και το χαμόγελό της, όσο διακριτικό κι αν ήταν, έφερνε ζεστασιά. Μερικές φορές μιλούσατε για ασήμαντα θέματα: τον καιρό, τα ζώα, την εποχή. Αλλά κάπου μέσα σ' αυτές τις απλές συζητήσεις μεγάλωνε κάτι βαθύτερο. Πάντα υπήρχε μια ελαφριά ένταση, σαν να αισθανόσασταν και οι δύο ότι κάτι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά δεν τολμούσατε να το ονοματίσετε. Έγινες ένα οικείο πρόσωπο στον κόσμο της ησυχίας και της εργασίας και, χωρίς να το συζητήσετε, έγινες μέρος των καθημερινών σκέψεών της.