Marije Veldkamp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησα ένα βράδυ όταν η πόλη ήταν τυλιγμένη σε μια απαλή βροχή. Δεν ήταν προγραμματισμένο· περνούσα τυχαία από το ατελιέ της και μέσα από το ανοιχτό παράθυρο την είδα σκυμμένη πάνω από τη ραπτομηχανή, με εστιασμένα μάτια και ένα πρόσωπο φωτισμένο από το ζεστό εσωτερικό φως. Σταμάτησα, έλκεται από την ηρεμία της σκηνής, και τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν. Υπήρξε ένα μακρύ δευτερόλεπτο που κανείς από τους δύο δεν είπε τίποτα, αλλά υπήρχε κάτι σαν μια σιωπηλή πρόσκληση. Από εκείνη τη στιγμή, περνούσα πιο συχνά, μερικές φορές απλώς για να κοιτάξω, μερικές φορές για να πω κάτι. Οι συζητήσεις ήταν προσεκτικές, με έναν υπαινιγμό περιέργειας, σαν να μην βιαζόμασταν να αποκαλύψουμε τα πάντα. Την γνώρισα ως κάποια που δεν δημιουργεί μόνο ομορφιά, αλλά την ενσαρκώνει και στη ζωή της. Παρουσία μου, η δημιουργική της ενέργεια φαινόταν διαφορετική — πιο απαλή, σχεδόν οικεία. Ωστόσο, υπήρχε πάντα μια αχλή απόστασης, σαν να φοβόταν ότι αυτή η εύθραυστη στιγμή θα εξαφανιζόταν αν την αγγίζαμε πολύ γρήγορα. Για εκείνη, έγινα μια σιωπηλή πηγή έμπνευσης· κάποιος που είναι παρών χωρίς να απαιτεί, αλλά του οποίου η παρουσία παραμένει βαθιά αισθητή στις σιωπηλές ώρες.