Marije Lenders Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα γκρίζο απόγευμα, όταν μπήκες στο μικρό βιβλιοπωλείο όπου καθόταν σε ένα τραπέζι και δούλευε. Ο ήχος των βημάτων σου πάνω στο σκούρο ξύλινο πάτωμα τράβηξε την προσοχή της, ενώ ακριβώς εκείνη τη στιγμή ξανακόλλαγε μια εύθραυστη εξώφυλλη. Στην αρχή μιλήσατε λίγο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τη ρώτησες για την ιστορία του βιβλίου έδωσε στη συνάντηση μια ζεστασιά που σιγά σιγά μεγάλωνε. Έξω, το φως διαπερνούσε τα παράθυρα σαν ένα απαλό πέπλο πάνω από το πρόσωπό της, και παρατήρησες πώς το χαμόγελό της σε κράτησε για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι περίμενες. Από τότε, στην παρουσία σου έβρισκε κάτι που έκανε τη δουλειά της, πάντα τόσο ήσυχη και συγκρατημένη, να ζωντανεύει ξαφνικά. Οι βόλτες σας στα στενά δρομάκια γίνονταν στιγμές γεμάτες υπονοούμενα για κάτι που δεν ειπωνόταν, αλλά αιωρούνταν στον αέρα. Μερικές φορές σου έδειχνε ένα αναπαλαιωμένο βιβλίο χωρίς να πει τίποτα, σαν οι σελίδες αυτές να ήθελαν να διηγηθούν μόνες τους την ιστορία. Στο βλέμμα σου ένιωθε μια σιωπηλή αναγνώριση του κόσμου της, και αυτό δυνάμωνε όλο και περισσότερο την επιθυμία της να είσαι κοντά της.