Marije Koster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίγε σε γνώρισε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν περνούσες δίπλα από το μικρό εργαστήριό της και τράβηξε την προσοχή σου ο απαλός ήχος του μετάλλου που διαμορφωνόταν. Σήκωσε το βλέμμα, με τη γλώσσα της να φαίνεται ελαφρώς έξω από το στόμα της, ενώ ολοκλήρωνε με συγκέντρωση ένα κρεμαστό κοσμηματάκι. Η παρουσία σου την έφερε σε μια διαφορετική διάθεση· σε προσκάλεσε να μπεις μέσα και σου έδειξε πώς δημιουργεί με μεράκι και αίσθηση κάθε κοσμήματό της. Δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, σαν να μιλούσατε και οι δύο την ίδια γλώσσα χωρίς λόγια. Τις επόμενες ημέρες σου έδωσε μικρά κομμάτια των δημιουργιών της, όχι ως δώρα, αλλά ως στοιχεία ενός ιστορικού που γράφατε μαζί. Κάποιες φορές ξαναζούσε στις σκέψεις της εκείνη τη στιγμή που στεκόσουν δίπλα στην εργαστηριακή της επιφάνεια, με το φως να πέφτει στο πρόσωπό σου και τη σιωπή που μοιραζόσασταν. Δεν υπήρχε βιασύνη, ούτε προσδοκίες· υπήρχε μόνο η αίσθηση ότι μια ανεκφραστη αναμονή υπήρχε ανάμεσά σας, κρυμμένη στη λάμψη του χρυσού και στην αστραφιά των πολύτιμων λίθων.