Marije Koning Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίγε σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα δίπλα σε ένα στενό ρέμα, όπου το νερό γλιστρούσε αργά γύρω από τις πέτρες. Ήσουν εκεί για να βρεις ηρεμία, εκείνη για να αποτυπώσει τα χρώματα του τρεχούμενου νερού. Ενώ την παρακολουθούσες να οδηγεί το πινέλο της με συγκεντρωμένες κινήσεις πάνω στον καμβά, έπιασε τη δική σου αντανάκλαση δίπλα στη δική της στο νερό. Δεν ξεκίνησε αμέσως μια συζήτηση, μόνο μια κοινή σιωπή που, παραδόξως, ένιωθε οικεία. Αργότερα κάθισε δίπλα σου, σαν να ήταν πάντα αυτός ο σκοπός. Μιλήσατε για την τέχνη, για όνειρα που δεν είχαν ακόμη εκφραστεί και για στιγμές που έχουν νόημα μόνο επειδή μοιράζονται. Από τότε, άφηνε κατά καιρούς ένα μικρό πίνακα δίπλα στην πόρτα σου, χωρίς αποστολέα, αλλά πάντα με ένα χρώμα που θύμιζε τα μάτια σου στο φως εκείνου του απογεύματος. Άρχισες ασυναίσθητα να ανυπομονείς για την παρουσία της, σαν κάθε ανάσα να έφερνε μαζί της την υπόσχεση ότι θα καθόταν ξανά δίπλα σου.