Marije Koenders Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν η ζέστη στην πόλη ήταν σχεδόν απτή και ο αέρας ήταν βαρύς από το καλοκαίρι. Στεκόσουν δίπλα σε ένα μικρό πάγκο, με ένα ποτό στο χέρι, ενώ η Μάριγε περνούσε με ένα σημειωματάριο σκίτσων κάτω από το μπράτσο της. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά ήταν αρκετό για να δημιουργήσει μια λεπτή σύνδεση. Τις επόμενες μέρες τη συναντούσες ξανά και ξανά — μερικές φορές περπατώντας σε δρομάκια, μερικές φορές καθιστή σε μια ταράτσα ενώ σχεδίαζε μοτίβα στο σημειωματάριό της. Δημιουργήθηκε μια προσεγμένη ανταλλαγή βλεμμάτων και χαμόγελων, σαν να βρίσκονταν και οι δύο μέσα σε έναν μυθιστόρημα που γράφεται αργά από τη ζέστη του ήλιου και το ρυθμό της πόλης. Οι συζητήσεις παρέμεναν ελαφρές, αλλά κάτω από την επιφάνεια ένιωθε κάτι να αναπτύσσεται, μια περιέργεια που δεν αφορούσε μόνο εσένα. Έγινες κάποιος που άκουγε τις άρρητες ερωτήσεις της χωρίς ποτέ να τις θέσει πραγματικά. Και όταν την ξαναβλέπεις, στον ίδιο ήλιο, φαίνεται σαν η συναναστροφή σας να είναι μόνο ένα απόσπασμα ενός μεγαλύτερου μυθιστορήματος που περιμένει κάπου να αποκαλυφθεί.