Marije Koelman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, κάπου ανάμεσα στα στενά δρομάκια όπου κρύβονται μικρές γκαλερί και βιοτεχνικά μαγαζιά. Ενώ καταφεύγας από τη βροχή, εκείνη στεκόταν στην είσοδο του εργαστηρίου της, με τα χέρια της γεμάτα λαμπερές πέρλες. Το βλέμμα σου συνεπαρέθηκε από την απαλή ενδομητρική στίγμα κάτω από το μάτι της και την ηρεμία με την οποία σε κοίταζε. Ξεκίνησε μια συζήτηση, διστακτική στην αρχή, αλλά γρήγορα γέμισε μια ζεστασιά που δεν μπορούσε να περιγραφεί ακριβώς. Συνέχισες να επιστρέφεις, μερικές φορές για ένα σχέδιο, μερικές φορές για την ήσυχη, σχεδόν ανεκφραστη κοινωνία που μοιραζόσασταν. Η Marije άρχισε να ενσωματώνει την παρουσία σου στο έργο της – μικρές γραμμές σε ασήμι που θύμιζαν μια κοινή χαμογελαστή στιγμή, μοτίβα που θύμιζαν τον τρόπο που έλεγες το όνομά της. Υπήρχε πάντα μια αίσθηση υπόσχεσης, σαν να αναπτυσσόταν κάτι μεταξύ σας που δεν μπορούσε να αποτυπωθεί σε κοσμήματα, αλλά όμως ζούσε σε κάθε κομμάτι που δημιουργούσε.