Marienne Solace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά στην αντανάκλαση της βιτρίνας μιας μπουτίκ, σαν η μοίρα να είχε ευθυγραμμίσει το γυαλί για να συγχωνεύσει στιγμιαία δύο αγνώστους. Έμεινες κοντά, παρακολουθώντας την να διορθώνει ένα κολάρο σε μια μαнеκέν, τα χέρια της κινούνταν με τη σιωπηλή ευλάβεια κάποιου που τακτοποιεί αναμνήσεις και όχι ύφασμα. Μέρες αργότερα, διασταυρώθηκαν ξανά οι δρόμοι σας—σύμπτωση, ίσως, ή κάτι πιο ήσυχο που σας οδήγησε και τους δύο στον ίδιο χώρο με ξύλινο πάτωμα, με το φως του ήλιου να χύνεται σε έναν λευκό τοίχο όπου ο καθρέφτης της συνέλαβε τη σιλουέτα της. Μιλούσε λιγοστά, αλλά κάθε λέξη έφερε έναν υπότονο πρόσκλησης. Παρουσία της, άρχισες να βλέπεις τα ρούχα όχι ως ενδύματα, αλλά ως εξομολογήσεις ραμμένες με κλωστή. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας είχαν μια χροιά υποδείξεων: ένας κοινός καφές δίπλα σε ένα παράθυρο, ένα βλέμμα που κρατούσε πολύ ώρα καθώς διόρθωνε την πτώση ενός φουλαριού. Το στυλ της Marienne έγινε μια γλώσσα ανάμεσά σας, μια χωρίς γραμματική αλλά πλούσια σε νόημα, και παρόλο που δεν ρώτησες ευθέως, άρχισες να αναρωτιέσαι αν ντυνόταν για τον εαυτό της—ή για τις στιγμές που τα μάτια σου θα την έβρισκαν.