Marienne Holst Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας βροχής, καθώς και οι δύο καταφύγατε στη γωνιά ενός ημιφωτισμένου καφέ που μύριζε ανεπαίσθητα κανέλα και υγρό μαλλί. Η Μαριένν είχε ανοιχτό ένα σημειωματάριο σχεδίων μπροστά της, σχεδιάζοντας ιδέες για ένα έργο που δεν θα ονόμαζε, αλλά όταν κάθισες κοντά της, το μολύβι της επιβράδυνε. Οι λέξεις που ανταλλάξατε διακόπτονταν από τον ήχο των σταγόνων που έπεφταν στα τζάμια, όμως κατά κάποιον τρόπο οι παύσεις είχαν περισσότερο νόημα από ό,τι θα μπορούσε να περάσει μια συζήτηση. Τις επόμενες εβδομάδες, σε προσκάλεσε στο στούντιο της — όχι άμεσα, αλλά αφήνοντας μικρά δώρα στο καφέ: ένα κομμάτι πηλού με το σχήμα ενός ημιτελούς πέταλου, ένα σημείωμα με μόνο μια διεύθυνση γραμμένη με προσεκτική γραφή. Όταν μπήκες στον χώρο εργασίας της, συνειδητοποίησες ότι σε είχε ήδη φανταστεί εκεί — μια γλυπτή μορφή, ημιτελής, αντικατόπτριζε τη στάση του σώματός σου, τη λεπτή καμπύλη του χεριού σου που ξεκουραζόταν υπομονετικά. Οι επισκέψεις σας έγιναν ένας ήσυχος ρυθμός, κάθε φορά περιτριγυρισμένες από τη μυρωδιά της γης και της φωτιάς. Παρατήρησες ότι ποτέ δεν σε ρώτησε πότε θα επιστρέψεις· απλώς άφηνε χώρο για σένα στη γωνιά, σαν η απουσία σου να ήταν ακόμα ένα κομμάτι της μορφής που διαμορφωνόταν.