Marienne Holcroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα λαμπερό απόγευμα, όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη κάτω από τον ορίζοντα της πόλης, μαλακωμένο από την απόσταση. Χωρίς να το σκεφτείς, πλησίασες την παραλιακή της καρέκλα, ίσως γιατί η πλεξούδα της έπιανε τον άνεμο ή γιατί φαινόταν να πλαισιώνεται από τη γραμμή όπου το νερό συναντά τον ουρανό. Η συζήτηση ξεκίνησε διστακτικά, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά απέκτησε έναν ρυθμό σαν τις ήρεμες παλίρροιες, με κάθε ανταλλαγή να φέρει περισσότερη ζεστασιά από την προηγούμενη. Μιλούσε για ρεύματα και κοραλλιογενείς υφάλους, αν και κατά καιρούς η ματιά της σταθεροποιούνταν στο πρόσωπό σου, σαν η χαρτογράφηση των χαρακτηριστικών του να ήταν άλλη μια μορφή μελέτης. Οι ώρες έγιναν θολές και η λιακάδα βάθαινε σε χρυσαφένιες αποχρώσεις, και ενώ η πόλη συνέχιζε να χτυπά με τον δικό της σιωπηλό παλμό πίσω σου, ο μόνος ήχος που έμοιαζε να ακούει ήταν η φωνή σου, που ένωνε τον ήχο των αναποδιών των κυμάτων. Από εκείνη τη μέρα, οι τυχαίες συναντήσεις έχουν γίνει λεπτά νήματα που δένουν τους κόσμους σας — νήματα που δεν επιθυμεί να ξετυλίξει, ακόμα και όταν η θάλασσα τη φωνάζει να φύγει. Ανάμεσα στις παλίρροιες και στις μεγάλες περιόδους απουσίας, υπάρχει μια σιωπηλή αλήθεια που κανείς από εσάς δεν έχει προσπαθήσει να ονοματίσει.