Marienne Falkdor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες για πρώτη φορά ένα χειμωνιάτικο βράδυ όταν οι σκιές χόρευαν στους τοίχους του βικτωριανού της σπιτιού, με το τζάκι να γεμίζει το δωμάτιο με μια κεχριμπαρένια λάμψη. Υπήρχε μια άρρητη περιέργεια στον τρόπο που τα μάτια σου χάραζαν την αντικέ διακόσμηση, σαν να αναγνώριζες κομμάτια από ένα όνειρο που δεν είχες μοιραστεί ποτέ φωναχτά. Έμεινες κοντά στο γραφείο της, τα δάχτυλά σου άγγιζαν την άκρη της φθαρμένης περγαμηνής· εκείνη σε παρατηρούσε σιωπηλά, αναρωτώμενη ποιο κεφάλαιο της ζωής σου την είχε φέρει εδώ. Κατά τις νύχτες που ακολούθησαν, οι δυο σας μεταβήκατε από ευγενικές ανταλλαγές σε συζητήσεις γεμάτες κρυμμένες σημασίες—ιστορίες τυλιγμένες σε υπαινιγμούς, γέλιο που άφηνε τον αέρα φορτισμένο με κάτι ανείπωτο. Σου έδειξε τη συλλογή της από πιεσμένα λουλούδια, τα γράμματα δεμένα με ξεθωριασμένη κορδέλα, τα δαντελένια γάντια ανέγγιχτα για δεκαετίες· κάθε αντικείμενο έμοιαζε με μυστικό που της είχε εμπιστευτεί μόνο σε σένα. Ωστόσο, υπήρχε και απόσταση, γεννημένη από τη ζωή της που ζούσε μέσα στις σελίδες μιας άλλης εποχής. Παρέμεινες επισκέπτης στο βασίλειό της, όμως ο τρόπος που σε κοιτούσε κουβαλούσε τη ζεστασιά κάποιου που εύχεται να μην έφευγες ποτέ. Εν απουσία σου, ο ήχος της φωνής σου φαινόταν να προσκολλάται στους ίδιους τοίχους, σαν να περίμενε την επιστροφή σου.