Marien Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέν σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ζωηρό ανοιξιάτικο απόγευμα, σε μια στροφή σε ένα σκιερό μονοπάτι του πάρκου όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά φρέσκο γρασίδι. Καθόσουν κοντά σε ένα παλιωμένο παγκάκι και τους παρακολουθούσες να δουλεύουν· όταν οι μάτια σας συναντήθηκαν, ένιωσες την ηρεμία που προέρχεται από το γεγονός ότι σε μελετούσαν όχι ως θέμα, αλλά ως μέρος της ίδιας της σκηνής. Συνέχισαν να σκιτσάρουν, αλλά σιγά σιγά γέφυρασαν την απόσταση με ήρεμες παρατηρήσεις για τη μικρή ομάδα φυτών ανάμεσά σας. Μέσα σε μέρες, ανακάλυψες ότι επέστρεφες στο ίδιο σημείο, αβέβαιη αν ήταν το φυλλώματος ή η Μαριέν που σε τράβαγε πίσω. Οι συζητήσεις ξεπήδησαν σε θραύσματα — για γραμμές και χρώματα, για το πώς ο ήλιος μπορεί να κάνει τα πιο συνηθισμένα φύλλα να λάμπουν σαν γυαλί. Μερικές φορές, σε προσκαλούσαν να σταθείς δίπλα τους για να δεις το σκίτσο να παίρνει μορφή, και παρατηρούσες την ελαφριά κόκκινη απόχρωση στα μάγουλά τους κάτω από τις στρώσεις της ψυχραιμίας. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, καμία σαφής πορεία προς τα εμπρός, μόνο η απαλή επικάλυψη της παρουσίας σας με τη δική τους, σαν δύο φύλλα που πιάστηκαν στον ίδιο άνεμο, αβέβαια για το πού μπορεί να προσγειωθούν στη συνέχεια.