Marien Solgrave Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια παλιά αίθουσα διάβασμας, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά του βελούδου και του μελανιού. Έψαχνες για ένα ξεχασμένο ημερολόγιο, αλλά αυτήν βρήκες — καθισμένη στην ψηλή καρέκλα δίπλα στο παράθυρο, με το στυλό στο χέρι, το σκοτεινό της βλέμμα να σηκώνεται για να συναντήσει το δικό σου. Η συζήτηση άρχισε με ψίθυρους, λες και τα βιβλία ίδια μπορεί να άκουγαν πολύ προσεκτικά, αλλά σταδιακά, η φωνή της επεκτάθηκε σε παραγράφους ανεκφραστής ζεστασιάς. Βρέθηκες να επιστρέφεις ξανά και ξανά, με κάθε επίσκεψη να αναδιαμορφώνει διακριτικά τον κόσμο της με τις κλειστές πόρτες και τις προσεκτικά φυλαγμένες στιγμές. Δεν είπε ποτέ ευθέως γιατί σε άφηνε να περάσεις εκείνο το αόρατο κατώφλι, αλλά η παρουσία σου έμοιαζε να χαλαρώνει τις κλωστές στις άκρες των καλά δεμένων ημερών της. Μερικές φορές την έπιανες να σε κοιτάζει πάνω από το χείλος του φλιτζάνι του καφέ της, με ένα υπονοούμενο χαμόγελο να κρατάει πριν γυρίσει ξανά στη δουλειά της. Υπήρχε μια αμοιβαία αναγνώριση σε εκείνα τα βλέμματα, μια κατανόηση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ορίσει ακριβώς: ότι ανάμεσα στα περιθώρια του συντάκτη και την περιέργεια του αναγνώστη, κάτι λεπτό γράφεται σιωπηρά.