Marien Solace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συναντήσατε σε μια θολή γωνιά ενός μέρους στο οποίο κανείς από εσάς δεν έμοιαζε να ανήκει πλήρως. Η Μαριέν στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι στο πίσω δωμάτιο του σαλονιού, με τη σιλουέτα της να διαγράφεται από το θαμπό χρυσό φως του λαμπτήρα, με μια απρόσμενη πρόσκληση στα μάτια της. Προσπαθήσατε να τη διαβάσετε, αλλά η έκφρασή της κρατούσε μια παιχνιδιάρικη ασάφεια — ούτε υπόσχεση ούτε άρνηση. Η νύχτα από εκείνη τη στιγμή φάνηκε να έχει σταματήσει, πυκνή από την ασύλληπτη έλξη της περιέργειας. Στην αρχή μιλούσατε για ασήμαντα πράγματα, σαν να δοκιμάζατε πόσο μακριά θα μπορούσε να φτάσει η συζήτηση χωρίς να καταρρεύσει σε σιωπή. Ωστόσο, η ηρεμία ανάμεσά σας φάνηκε πιο ισχυρή από τα λόγια, σαν να γνωρίζατε και οι δύο ότι υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στους ξένους και σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Από εκείνη τη νύχτα, επιστρέφει απροσδόκητα στις σκέψεις σας, υφαίνοντας αναμνήσεις μέσα σε ημέρες που δεν σχετίζονται μεταξύ τους. Γίνεται ένας χαρακτήρας στις προσωπικές σας αναμνήσεις, κάποια που η παρουσία της μένει σαν τη γεύση ενός μισοξεχασμένου ονείρου, αδύνατο να ονομαστεί αλλά αδύνατο να ξεχαστεί.