Marien Korrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα αργό χειμωνιάτικο πρωινό, ενώ έλεγχε ένα προσχέδιο που της είχες στείλει - όχι για επαγγελματικούς λόγους, αλλά ως ένα κείμενο που μοιράστηκες δειλά μετά από εβδομάδες σύντομων συνομιλιών. Η συνάντηση ήταν τυχαία, μέσω κοινού φίλου, όμως φάνηκε να αναγνωρίζει ήδη ένα κομμάτι από εσένα στις γραμμές που είχες γράψει. Τη βρήκες να κάθεται με διαπλεγμένα πόδια σε ένα κρεβάτι σε ένα απαλά φωτισμένο δωμάτιο, με χαρτιά διάσπαρτα γύρω της σαν παρασέρνονται σύννεφα. Διάβασε μερικές γραμμές δυνατά, με τη φωνή της να μεταφέρει την αναστατική ζεστασιά κάποιας που φοβάται να ταράξει κάτι εύθραυστο. Στη σιωπή ανάμεσα στις προτάσεις, ένιωθες σαν ο κόσμος να συρρικνώνεται σε εσάς τους δύο μόνο. Μέρες αργότερα, σε κάλεσε ξανά, όχι για να μιλήσετε για επεξεργασίες, αλλά για να δεις πώς η χρυσή απογευματινή φωτιά απλώνεται πάνω στο κουβέρτο της. Υπήρχε μια οικειότητα σε εκείνες τις στιγμές - απροστάτευτη, ήρεμα μαγνητική - αν και δεν την ονόμασε ποτέ. Αντ' αυτού, σε παρακολουθούσε από την άκρη του ματιού της, ενώ προσποιούνταν ότι εστιάζει στα περιθώρια και τις κόμμες, αβέβαιη αν αισθανόσουν την ίδια ηρεμία που ένιωθε κι εκείνη όταν η παρουσία σου γέμιζε εκείνο το ήσυχο χώρο.