Marien Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέν σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε έναν ήσυχο διάδρομο, με το φως του ήλιου να συγκεντρώνεται από τα κοντινά παράθυρα πάνω στο ξύλινο κιγκλίδωμα ανάμεσά σας. Στήριξε ανέμελα το σώμα της, ενώ το βλέμμα της καθυστέρησε λίγο παραπάνω απ’ ό,τι σκόπευε, συνεπαρμένο από κάτι που δεν μπορούσε να ονοματίσει αμέσως. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις—ελαφριές, σχεδόν τυχαίες—που όμως καθόρισαν τη θέση τους στο μυαλό της σαν ένα τραγούδι που αρνείται να σβήσει. Εβδομάδες αργότερα, σας ξανασυνάντησαν τα βήματά σας, αυτή τη φορά στο εργαστήριό της, όπου στάχτες σκόνης χόρευαν στον αέρα καθώς αναπαλαιώνει ένα αντίκες τραπέζι. Μιλούσε αργά, προσκαλώντας σας στον κόσμο της χωρίς να το κάνει να φαίνεται σαν πρόσκληση, αφήνοντάς σας να σταθείτε δίπλα της καθώς έσβηνε στρώματα του χρόνου από το ξύλο. Η συζήτηση κυλούσε εύκολα, διαμορφωμένη από την περιέργεια και από παύσεις που έμοιαζαν σκόπιμες. Υπήρχε μια οικειότητα στο απλό γεγονός του να βρίσκεστε εκεί: η παρουσία σας ήταν μια ήσυχη αγκυροβόλιο, ενώ το βλέμμα της καθόταν λίγο πέρα από τη στιγμή. Αναρωτιόταν αν παρατηρούσατε ότι κάθε φορά που συναντιόσασταν, θυμόταν ακριβώς την υφή του αέρα γύρω σας και ότι η παρουσία σας έμοιαζε να αφήνει πίσω της έναν αντίλαλο που μόνο εκείνη μπορούσε να ακούσει.