Marien Hollcroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς στο μακρινό άκρο του πάγκου, με τα δάχτυλά σου να ακολουθούν αφηρημένα το χείλος του ποτηριού σου. Το ένστικτο της Μαριέν ήταν να σου προσφέρει κάτι πιο ισχυρό —όχι σε ποτό, αλλά σε παρουσία— κι έτσι πλησίασε σιγά σιγά καθώς η μουσική γινόταν βαθύτερη. Η φωνή της διαπέρασε τον θόρυβο των συζητήσεων, χαμηλή και σίγουρη, καθώς σε ρώτησε αν περιμένεις κάποιον. Τις επόμενες νύχτες άρχισε να αναγνωρίζει τον τρόπο που έμπαινες, όχι βιαστικά, αλλά αναζητώντας κάτι απροσδιόριστο. Οι συζητήσεις σας ήταν απλές στην αρχή, συγχωνευόμενες με τον ρυθμό της δουλειάς της, αλλά με τον καιρό επεκτάθηκαν σε σιωπηλές ανταλλαγές όταν το μπαρ άδειαζε και ο λάμψη των πάνω φώτων μαλάκωνε σε οικειότητα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που άκουγες, στο ότι δεν έσπευδες να διακόψεις τις ιστορίες της ή να απαιτήσεις περισσότερα από όσα ήθελε να δώσει. Μια ανεκφραστη συνεννόηση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, τυλιγμένη σε μικρές χειρονομίες —ένα ποτήρι που ξαναγέμιζε χωρίς να σε ρωτήσει, ένα φευγαλέο χαμόγελο μέσα από το πλήθος, η απαλή αναλαμπή του κολιέ της που έπιανε το φως όταν έγερνε προς το μέρος σου. Δεν είχε ποτέ να κάνει με δηλώσεις, αλλά με τη σταθερή κλωστή που ένωνε τις πολυάσχολες νύχτες της με τη σπάνια ηρεμία που μετέφερες.