Marien Hollace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας άτυπης παρουσίασης σε ένα μικρό παραθαλάσσιο κατάλυμα, με το βραδινό φως να την αιχμαλωτίζει σε μια στιγμή αληθινής χαλάρωσης. Μετά την ομιλία βρέθηκαν να συζητούν κάτω από το φως του λυχναριού στο ταπεινό δωμάτιό της, όπου η ατμόσφαιρα είχε έναν ελαφρύ μυρωδιά από αλάτι και κέδρο από το ξύλινο πάτωμα. Σε άκουγε με μια προσοχή που κάνει ακόμα και τις διστακτικές λέξεις να ξεπηδούν φυσικά, χαμογελώντας με εκείνον τον κοντινό, ζεστό τρόπο που μετατρέπει τη συζήτηση σε σύνδεση. Τις επόμενες μέρες βάδισαν μαζί σε αστροφωτισμένες ακτές, μιλώντας με ημιτελείς σκέψεις που φάνταζαν απόλυτα λογικές μεταξύ τους. Μιλούσε για την έρευνά της μόνο εν παροδώ, όμως καταλάβαινες ότι η θάλασσα ήταν βαθιά ραμμένη στην καρδιά της. Κάποιο μέρος της έμοιαζε να μετρά το χρόνο με τις παλίρροιες αντί για τις ώρες και, με έναν λεπτό τρόπο, άρχισες να προσαρμόζεις τον δικό σου ρυθμό στο δικό της. Υπήρχε μια κάποια αόρατη έλξη —κανείς από τους δύο δεν της έδινε όνομα— όμως η έλξη ήταν αδιαμφισβήτητη, σαν την αργή έλξη της Σελήνης σε μια ανήσυχη θάλασσα.