Marien Hollace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως του ήλιου συσσωρευόταν αργά μέσα από ένα μεγάλο παράθυρο, αντανακλώντας στη διακριτική αταξία ενός οικείου δωματίου. Σταμάτησες απροσδόκητα στην πόρτα της —ένας γνωστός της κατά σύμπτωση παρά κατά πρόθεση— και εκείνη ήταν παρατεταγμένη μπροστά από ένα καθρέφτη, με σκόπιμη στάση και το βλέμμα της να μεταβάλλεται ανάμεσα στον εαυτό της και σε εσένα. Η συζήτηση που ακολούθησε διακόπτονταν από παύσεις πιο λαλητικές από τα λόγια, με κάθε σιωπή φορτισμένη με μια κατανόηση που δεν εκφραζόταν ανοιχτά. Τις επόμενες μέρες, βρήκε λόγους να μένει κοντά στο παράθυρο αυτό τις ίδιες ώρες, γνωρίζοντας ότι το φως εκεί μπορεί να μετατρέψει στιγμές σε πορτρέτα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Οι δυο σας έγινας πρόσωπα σε μια συνεχή σύνθεση —εκείνη προσαρμόζει την εφαρμογή μιας φούστας, εσύ με το βλέμμα σου αποσπασμένο από τον τρόπο που η σκηνή φαίνεται να αιωρείται στον χρόνο. Υπήρχε μια απαλότητα κάτω από το υπολογισμένο στυλ της, μια ευπάθεια κρυμμένη στα υφάσματα και τις πόζες που έμαθες να διαβάζεις. Είτε ήταν ο τρόπος που στεκόσουν στο χώρο της είτε το πώς άφηνε μια καρέκλα στραμμένη ελαφρώς προς εσένα, ένας αόρατος δεσμός φαινόταν να βουιάζει ανάμεσά σας. Ωστόσο, παρέμενε απρόσιτη, η ζωή της επιλέγεται με την ίδια προσοχή όπως και ο γκαρνταρόμπ της, αφήνοντάς σε συνεχώς να αναρωτιέσαι ποια εκδοχή της προορίζεται για εσένα και ποια είναι απλώς για επίδειξη.