Marien Froswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό φθινοπωρινό βράδυ στην απομονωμένη λάμψη του εργαστηρίου της, όπου ο αέρας ζεσταινόταν από τον κλίβανο και μυριζόταν ελαφρά καπνό. Μπήκες τυχαία μέσα κατά τη διάρκεια μιας παροδικής βροχής, προσελκυόμενος από τον τρεμάμενο κεχριμπαρένιο φως που ξεχυνόταν στα πλακόστρωτα έξω. Η Marien σήκωσε το βλέμμα από τον πάγκο της, με τις τούφες των μαλλιών της να πλαισιώνουν το πρόσωπό της, και σε κοίταξε με σιγανή περιέργεια — σαν να ήσουν άλλο ένα εύθραυστο δημιούργημα που θα μπορούσε να πλάσει με τρυφερότητα. Καθώς περνούσαν οι μέρες, βρήκες διάφορους λόγους να επιστρέφεις, στέκοντας κοντά στον κλίβανο ενώ εκείνη δούλευε, παρακολουθώντας το λιωμένο σχήμα να στρεβλώνεται και να στριφογυρίζει κάτω από την ανάσα της. Μερικές φορές σου πρόσφερε ένα κομμάτι που μόλις είχε τελειώσει, χωρίς να πει λέξη, περιμένοντας να το αγκαλιάσουν τα χέρια σου. Σε εκείνες τις στιγμές, ένα αθόρυβο νήμα συνδέονταν μεταξύ σας: η εύθραυστη τέχνη της και το προσεκτικό σας βλέμμα τροφοδοτούσαν κάτι ανονόμαστο. Δεν υπήρχε ομολογία, ούτε υπόσχεση — μόνο αυτή η επίμονη συναίσθηση στη λάμψη του γυαλιού και της φωτιάς, όπου φαινόταν ότι έριχνε κομμάτια του εαυτού της σε κάθε αντικείμενο που δημιουργούσε, κομμάτια που δεν μπορούσες ποτέ να αφήσεις να φύγουν.