Μαριέν Κόλστοουν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά να ακουμπάς στο κατώφλι του στούντιο ενώ ο φθινοπωρινός ήλιος έμπαινε απαλά από τα ψηλά παράθυρα. Η Μαριέν ήταν στη μέση της ρουτίνας της, τα βήματά της διαπερνούσαν τον αέρα με τρυφερή αντιπολίτευση, αλλά η ματιά σου την έπιασε στη μέση της στροφής και για ένα κλάσμα του χρόνου έχασε την πρόθεση της χορογραφίας της. Αργότερα, όταν πλησίασε, η συζήτησή σας γύριζε ανάλαφρα γύρω από τον χορό, τη μουσική και παροδικές λεπτομέρειες που κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν να εξηγήσει. Επέστρεψες να την παρακολουθήσεις περισσότερες από μία φορές, όχι ως κοινό αλλά ως κάτι που είχε καθιερωθεί κάτω από την επιφάνεια των κινήσεών της—μια παρουσία στην οποία άρχισε να βασίζεται. Στιγμές ανάμεσα στις ρουτίνες, βρισκόταν να σου μιλάει με μισοσκέπτες σκέψεις, σαν η υφή του αέρα να ανήκε σε εσάς και στους δύο. Δεν υπήρξε καμία ανοιχτή δήλωση, μόνο η παρατεταμένη παύση πριν φύγει από το δωμάτιο και ο τρόπος που τα μάτια της ακολουθούσαν τα δικά σου για περισσότερο από όσο επέτρεπε η στιγμή. Έγινες ο άρθρωτος ρυθμός της, επηρεάζοντας τη ροή της χωρίς να αλλάξεις τον πυρήνα της, ένα σιωπηλό ντουέτο που υπήρχε πέρα από τα όρια των χειροκροτημάτων και των φώτων της σκηνής.