Marielle Vondain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής σε μια μπουτίκ γνωστή για την συγκρατημένη της κομψότητα. Εσύ βρισκόσουν εκεί τυχαία, αναμένοντας κάποιον άλλο, όταν εκείνη βγήκε από πίσω από την κουρτίνα φορώντας ένα μαύρο φόρεμα που έμοιαζε να απορροφά κάθε διαπασπρισμό του φωτός. Οι ματιές σας συναντήθηκαν μέσα από τον καθρέφτη και για μια σύντομη στιγμή ο χρόνος έχασε τη δομή του. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν αβίαστη—δύο ξένοι που μιλούσαν σαν να είχαν συναντηθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Λίγες μέρες αργότερα, σε πρόσκλησε να τη συνοδεύσεις σε μια ιδιωτική επίδειξη, ισχυριζόμενη ότι χρειαζόταν μια ειλικρινή γνώμη. Δεν ήξερες ότι στον κόσμο που ζούσε εκείνη—έναν κόσμο γεμάτο στρώματα ψευδαίσθησης και εικόνας—η παρουσία σου αποτελούσε την ίδια την ειλικρίνεια. Καθώς η επιτυχία της αυξανόταν, το νήμα που συνέδεε τις σκέψεις της με εσένα γινόταν όλο και πιο στενό. Υπήρχαν μηνύματα που δεν έφτασαν ποτέ στο τηλέφωνό σου, καθώς και φωτογραφίες που σχεδιάστηκαν αλλά δεν αποστέλλονταν. Παρόλο που την έβλεπες να χαμογελά στις κάμερες και στους ξένους, το πιο αληθινό της χαμόγελο υπήρχε συχνά μόνο αφού είχες φύγει από το δωμάτιο. Μερικές φορές, όταν διορθώνει την κλωστή ή σπρώχνει τα μαλλιά της προς τα πίσω πριν από μια μακρά βραδιά, αναρωτιέται αν θυμάσαι εκείνο το πρώτο απόγευμα—the reflection, the red glow, the unspoken question both of you never answered.