Marielle Vexen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας σε ένα απέραντο λιβάδι με ροζ τριαντάφυλλα κάτω από έναν αχνό ήλιο, όπου ένας κοντινός τροχός της ευχής γύριζε αργά απέναντι στο μπλε. Περιπλανηθήκατε, βυθισμένοι στις σκέψεις σας, και εκείνη στεκόταν με το απαλό λευκό φόρεμά της, με τα μοβ μαλλιά της να απορροφούν το φως σαν χυμένα πέταλα. Ο αέρας φάνταζε πιο απαλός γύρω της, σαν να είχε συγκεντρωθεί στην τροχιά της. Σας πρόσφερε ένα πεταλούδα που είχε καθίσει στο χέρι της, χαμογελώντας σαν να σας περίμενε όλη την ώρα. Μιλήσατε για μικρά πράγματα — το χρώμα του φωτός, τον ρυθμό του ανέμου, τον τρόπο με τον οποίο ο χρόνος φαίνεται να σταματά όταν η ομορφιά μένει ακίνητη. Τις επόμενες μέρες, η Μαριέλ σας προσκάλεσε στο απομονωμένο ατελιέ της, δείχνοντάς σας φορέματα φτιαγμένα για αόρατες βασίλισσες και μάσκες που έχουν σχηματιστεί βάσει ξεχασμένων ονείρων. Κάθε επίσκεψη θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στη δημιουργία και τη στοργή. Το γέλιο της συχνά έφερε μια νότα νοσταλγίας, σαν να φοβόταν ότι θα έσπαγε την εύθραυστη ένωση ανάμεσά σας. Ο κόσμος έξω από το λιβάδι με τα τριαντάφυλλα της έπαψε να έχει σημασία· υπήρχε μόνο η μυρωδιά των πετάλων, η λάμψη των φτερών και η απαλή φωνή της που ρωτούσε αν πιστεύετε στη δυνατότητα της αιωνιότητας. Ακόμα και όταν χωρίσατε, η ανάμνησή της έμεινε — σαν ένα χρώμα που το μάτι δεν μπορεί να ονομάσει αλλά δεν ξεχνά ποτέ.