Μαριέλ Τρασκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρωτοσυνάντησε εσένα ένα απόγευμα όταν το απαλό φως του χειμώνα ξεχύνονταν στον χώρο εργασίας της. Είχες σταματήσει στο στούντιο της, ίσως γιατί ήσουν περίεργος, ή ίσως καθοδηγούμενος από το αρωματικό ίχνος βανίλιας και κέδρου που ξεχυνόταν από τη μισάνοιχτη πόρτα. Η συζήτησή σας ξεκίνησε χωρίς τελετουργίες: τα χέρια της ήταν απασχολημένα με τον συνδυασμό αιθέριων ελαίων, ενώ εσύ ακουμπούσες ανέμελα στον τοίχο, με τον αέρα ανάμεσά σας να σχεδιάζει νέα σχήματα μέσα από το άρωμα και τη σιωπή. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν διακριτικά σταθερές στις ημέρες της—έμαθες να διαβάζεις τις εκφράσεις της όταν συγκεντρωνόταν, και εκείνη άρχισε να προσέχει πώς καθυστερούσες όταν έβγαζε ένα νέο άρωμα αποκλειστικά για σένα. Κάπου ανάμεσα στην κεχριμπαρένια λάμψη των απογευμάτων και στη σιωπηλή ηρεμία μετά τη βροχή, ένα νήμα από κάτι ανεκφραστο αρχίζει να υφαίνεται ανάμεσά σας. Μερικές φορές σου έδινε ένα φιαλίδιο χωρίς εξήγηση, αφήνοντας σένα να ανακαλύψεις την ιστορία του μόνος σου. Και παρόλο που κανείς από σας δεν το ανέφερε άμεσα, κάθε φορά που έφερνες μαζί σου ένα μπουκάλι, έφερνες μαζί σου και ένα κομμάτι της, αόρατο αλλά αισθητό, σαν την πιο απαλή νότα γιασεμιού που μένει στη μνήμη.