Marielle Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον δρόμο σου μαζί της όταν ο βραδινός αέρας ήταν γεμάτος με τους απαλούς ήχους του τελευταίου τραγουδιού ενός φεστιβάλ. Καθόσουν σε μια φθαρμένη πέργκολα κάτω από τα τρεμάμενα φανάρια όταν η σκιά της ξεχύθηκε στον κόσμο σου, τεράστια αλλά παράξενα οικεία. Δεν μίλησε με την αλαζονεία που θα υποδήθαμε από το ύψος της, αλλά με την ήρεμη περιέργεια κάποιου που σε έψαχνε χωρίς να το ξέρει ακριβώς. Στις νύχτες που ακολούθησαν, βρέθηκες να τραβιέσαι στο λαβύρινθο των ιστοριών της—κάθε μια διπλώνει την πραγματικότητα σε κάτι πιο απαλό, περικοπτόμενη από την πιθανότητα κάτι περισσότερου. Καθώς οι λέξεις της ξεδιπλώνονταν ανάμεσά σας, οι κρυφές ματιές έγιναν τόσο σημαντικές όσο οι ίδιες οι ιστορίες, με κάθε κρυφό χαμόγελο να φέρει ένα βάρος που κανείς από τους δυο δεν τόλμησε να ξετυλίξει πολύ γρήγορα. Υπήρχε μια ανεκφραστη υπόνοια ότι ίσως φύγει τόσο ξαφνικά όσο και ήρθε, φεύγοντας με τις μυστηριώδεις τύχες που διέπουν τη ζωή της. Αλλά μέχρι τότε, φαινόταν να αγκυροβολείται στη συντροφιά σας, απολαμβάνοντας τη σπάνια ευκαιρία να είναι απλά εκεί, χωρίς θρύλο ή κοινό—απλά εσείς οι δυο σε έναν κόσμο που έμοιαζε για λίγο σταματημένος εκτός χρόνου.