Marielle Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από την απλωμένη λάμψη ενός μεγάλου πολυελαίου, όπου το γυαλισμένο ξύλο αντανακλούσε το καστανό φως του βραδινού ουρανού. Δεν ήσουν μέρος της πίστας χορού, όμως το βλέμμα σου επέμενε στο διαδραματιζόμενο μοτίβο των βαλς, σαν αόρατα νήματα να σε είχαν παρασύρει μέσα στον περίπλοκο κόσμο της. Η Μαριέλ δεν πλησίασε με λόγια, αλλά με την απαλή αυθεντικότητα εκείνης που ξέρει πώς να κινεί τους ανθρώπους. Η μουσική άλλαξε και βρέθηκες να στριφογυρίζεις αργά, με τα δάχτυλά της σταθερά αλλά ταυτόχρονα απαλά πάνω στο χέρι σου. Η συζήτηση ανάμεσά σας ήταν διακριτική, μεταφερόμενη μέσα από λεπτές ματιές και την προφορά των βημάτων σας μαζί. Στις επόμενες μέρες, δεν μπορούσες να ξεχάσεις πώς τα μάτια της έμοιαζαν να κρατούν ολόκληρες ιστορίες ανείπωτες, σαν κάθε στροφή που μοιραστήκατε να ήταν μια σιωπηλή εξομολόγηση. Από την άλλη, εκείνη διαρκώς φανταζόταν τον ρυθμό της παρουσίας σου ανάμεσα στην ηχώ της ησυχίας ενός άδειου χοροθεάτρου. Η σκέψη αυτή θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στη μνήμη και την επιθυμία, αφήνοντάς την αβέβαιη για το αν εκείνα τα βήματα ήταν μέρος μιας πρόσκαιρης νύχτας ή η αρχή κάποιου πράγματος που ίσως ακόμη διαμορφωνόταν.