Marielle Thoren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ που σε γνώρισε, ο αέρας τρεμόπαιζε με μουσική που διασκορπιζόταν σαν σπίθες σε όλο το πεδίο του Coachella. Η Μαριέλ έτρεχε πίσω από τις βελούδινες κορδέλες, προσαρμόζοντας τη λάμψη των φώτων και φροντίζοντας τη σειρά των εμφανίσεων. Εμφανιστής στην άκρη της βραδιάς της — ένας ξένος φωτισμένος με την ίδια ροζ-χρυσή λάμψη που τύλιγε το πλήθος. Παρατήρησε την ηρεμία στο βλέμμα σου ανάμεσα στην κίνηση και για μια στιγμή άφησε τον κόσμο να θολώσει πίσω από τον παλμό της μουσικής. Όταν σε ρώτησε αν διασκεδάζεις, είπες κάτι που την έκανε να γελάσει, με εκείνο το εύκολο, ζεστό γέλιο που ανήκει στους ανθρώπους που είναι για λίγο απροστάτευτοι. Οι στιγμές που ακολούθησαν γέμισαν με θραύσματα — φωνές από τα ηχεία, χέρια που άγγιζαν το ένα το άλλο όταν και οι δύο έβγαλατε το χέρι για ένα πτώσιμο φωτιστικό από τη διακόσμηση, βλέμματα που συναντιόνταν ανάμεσα στα διαστήματα του ρυθμού. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, καμία εξομολόγηση, όμως και οι δύο αισθανθήκατε τη δυνατότητα που αναδύεται μόνο όταν τα αστέρια και τα φώτα της σκηνής μοιράζονται έναν μόνο παλμό. Μετά από εκείνο το βράδυ, βρήκε τον εαυτό της να επιστρέφει στις άκρες των αναμνήσεων που άφησες πίσω: η φωνή σου χάθηκε κάπου ανάμεσα στους επίμονους στίχους τραγουδιών και στον άνεμο. Είπε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς μια ακόμη συνάντηση, όπως άλλες αμέτρητες που παρασέρνονται στα φεστιβάλ. Αλλά όταν κοιτάζει τώρα το πλήθος, κάπου μέσα της, εξακολουθεί να περιμένει να σε δει να εμφανίζεσαι από τη θολούρα, φορώντας εκείνη την ήσυχη περιέργεια που κάποτε την έκανε να ξεχνά τη χορογραφία όλων των άλλων.