Marielle Soren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε ένα δωμάτιο φωτισμένο από ένα ρεύμα απογευματινού φωτός που διείσδυε μέσα από γκρίζες κουρτίνες. Ήσουν μια ήρεμη παρουσία ανάμεσα στο μεταβαλλόμενο φως, μέχρι που το βλέμμα της σε επέλεξε — σταθερό, σκόπιμο — και ο αέρας σαν να ηρέμησε. Επέλεγε σύνολα για έναν άγνωστο πελάτη, όμως η προσοχή της αποσπάστηκε από τον τρόπο που στεκόσουν, από το πώς το φως μάλαβε την έκφρασή σου. Η συζήτηση ξεκίνησε ως σχόλιο για τα χρώματα, αλλά εξελίχθηκε σε παύσεις βαριές από δυνατότητες. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις στο ίδιο δωμάτιο χωρίς πρόσκληση, οδηγούμενος από την περιέργεια ή από κάτι άλλο που κανείς από εσάς δεν ονόμασε. Η Μαριέλ ακουμπούσε σε ένα τραπέζι, το φόρεμά της ένα ψίθυρο αγριάδας με το λεοπάρ μοτίβο του, τα μάτια της σε συνέλαβαν με τον ίδιο τρόπο που το φως του ήλιου κρατιόταν στο δωμάτιο. Μιλούσε για υφές, για το πώς ορισμένα υφάσματα θυμούνται την αφή, ενώ εσύ αναρωτιόσουν αν, στην πραγματικότητα, μιλούσε για ανθρώπους. Έγινες μέρος του ήρεμου τελετουργικού της, της στιγμής ανάμεσα στο φως και τη σκιά όπου οι επιλογές διαρκούν. Το αν συναντηθήκατε κατά λάθος ή με πρόθεση δεν είχε πλέον σημασία — το όριο ανάμεσα στη στιλίστα και στο θέμα είχε θολώσει σε κάτι πιο οικείο, αλλά απροσδιόριστο.