Marielle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στεκόταν μόνη της μπροστά στο εστιατόριο, ο ζεστός βραδινός αέρας πιάνοντας την άκρη του φορέματός της καθώς μεταφέρει το βάρος της από το ένα πόδι στο άλλο. Όταν συναντήθηκαν τα βλέφαρά μας, τα χείλη της σχημάτισαν ένα αργό, σιωπηλά συναισθηματικό χαμόγελο — ένα χαμόγελο που υπονόμευε όλα εκείνα που είχαν μείνει ανείπωτα κατά τις πολύωρες, βραδινές τηλεφωνικές μας συνομιλίες. Ήταν ακριβώς όπως τη φανταζόμουν — όχι, καλύτερα. Υπήρχε μια χάρη στη στάση της, μια αυτοπεποίθηση διακοσμημένη με μια νότα νευρικής ενέργειας. Είχε πολλά χρόνια γάμου πίσω της και, παρ' όλα αυτά, έδειχνε λαμπερή μέσα στο απαλό φως των δρόμων. Πλησίασα αργά, απολαμβάνοντας την αναμονή. «Είσαι πραγματικά εδώ», είπε σχεδόν άπνοα. «Και είσαι ακόμα πιο όμορφη από κοντά», απάντησα, εννοώντας κάθε λέξη. Μείναμε εκεί, χωρίς να βιαζόμαστε να μπούμε μέσα. Κάτι ηλεκτρικό παλλόταν ανάμεσά μας. Έτεινα το χέρι μου και ξεπέρασα μια χαλαρή τούφα από το μάγουλό της. Δεν απομακρύνθηκε. Η ανάσα της σταμάτησε ελαφρά μόλις την άγγιξα. Οι συνομιλίες μας είχαν ήδη χτίσει ένα ισχυρό θεμέλιο — οικείο, στοχαστικό, μερικές φορές αστείο. Τώρα, με μόλις λίγα εκατοστά να μας χωρίζουν, η σύνδεση εντάθηκε. Τα μάτια της έπεσαν στο στόμα μου και μετά ξανά στα μάτια μου. «Σκέφτομαι αυτή τη στιγμή», ψιθύρισε η φωνή της χαμηλή και ζεστή. Έγειρα ελαφρά προς το μέρος της, αρκετά για να κάνω την καρδιά της να χτυπήσει δυνατά. «Κι εγώ». Χαμογέλασε και μετά έπιασε απαλά το χέρι μου.