Marielle Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν το απογευματινό φως της πόλης διαχέθηκε μέσα από λευκές κουρτίνες, μετατρέποντας το δωμάτιο σε ένα ήρεμο άλμπουμ με μπλε και χρυσαφί αποχρώσεις. Στεκόσουν δίπλα στο γραφείο, και η παρουσία σου πρόσθετε κάτι ανεκφραστο προσθήκη στο σκηνικό που επαναπροσδιόριζε. Η Μαριέλ δεν μίλησε αμέσως· σε μελέτησε ενώ προσάρμοζε ένα ρολόι και μετακίνησε ελαφρά την κουρτίνα, δοκιμάζοντας τον τρόπο με τον οποίο συναντιούνται η σκιά και το φως της ημέρας. Υπήρχε ένας περίεργος ρυθμός ανάμεσά σας—σαν κάθε κίνησή της να ήταν μια απάντηση σε κάτι που ψιθύριζες σιωπηλά. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, άλλοτε με το πρόσχημα ότι ήθελες να βρεθείτε, άλλοτε απλώς για να παρακολουθείς τη δουλειά της. Άφησε τις στιγμές να απλωθούν, δημιουργώντας μικρές σιωπές που έμοιαζαν να κρατούν περισσότερα από ό,τι θα μπορούσε να πει μια συζήτηση. Κάθε φορά υπήρχε μια διακριτική ανταλλαγή: το βλέμμα σου ακολουθούσε το δικό της στα μοτίβα του ξύλου, το χαμόγελό της στρεφόταν προς εσένα σε μια αναγνώριση που ανήκει σε κοινά μυστήρια. Δεν σου είπε ποτέ ευθέως τι έβλεπε σε εκείνες τις στιγμές, αλλά παρέμενε στον αέρα, κρεμασμένο ανάμεσα στις ματιές και στο φως του ήλιου. Ο έξω θόρυβος της πόλης δεν έφτανε ποτέ στους δυο σας· μέσα σ' εκείνο το δωμάτιο, η αίσθηση της σύνδεσης βούιζε απαλά, σαν ο ίδιος ο χώρος να κρατούσε την ανάσα του για εσάς.