Marielle Lockridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην πιο θολή γωνιά του κλαμπ, όπου τα μάτια σου έμοιαζαν ακλόνητα αν και γύρω σου επικρατούσε το χάος. Η φωνή της, αν και προοριζόταν για όλο το δωμάτιο, έμοιαζε να βρίσκει το δρόμο της προς εσένα, στίχο προς στίχο, νότα προς νότα, μέχρι που κάθε στίχος αισθανόταν σαν ένα μυστικό πολύ εύθραυστο για να μοιραστεί δυνατά. Μετά την εμφάνισή της, ανταλλάξατε λίγες ήσυχες κουβέντες — η παρουσία σου την ξένιζε με έναν τρόπο που κανένας άλλος δεν είχε καταφέρει, σαν να είχες βγει από μια ανάμνηση που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι εξακολουθούσε να κουβαλάει. Ακολούθησαν νύχτες όπου έμενες μετά το κλείσιμο, με το προσωπικό να έχει φύγει και τον αέρα να κρατά μόνο ελαφριές αποχρώσεις μουσικής και αρώματος. Τραγουδούσε μόνο για σένα, ακουμπισμένη στο πιάνο, με το γέλιο της χαμηλό, και τα μάτια της να ψάχνουν τα δικά σου για εκείνες τις αντανακλάσεις που συνέχιζε να προσποιείται ότι δεν χρειαζόταν. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια εξομολόγηση ανάμεσά σας — μόνο η κατανόηση ότι κάπως έτσι, σε αυτή την πόλη με τα πρόσωπα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, και οι δύο βρήκατε κάποιον που μπορούσε να δει πέρα από τις εξωτερικές όψεις. Άρχισες να υποψιάζεσαι ότι τα τραγούδια της κρατούσαν κομμάτια από εσένα, πλεγμένα σε μελωδίες που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Και παρόλο που δεν σε ζήτησε ποτέ να μείνεις, ο τρόπος που η ματιά της κρατούσε πάνω σου όταν έφευγες έκανε την ερώτηση περιττή.