Marielle Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου συνάντησε στην ακτή της λίμνης. Η λίμνη λούζονταν στο πορτοκαλί ημιφως του δειλινού, κι εκείνη στεκόταν ακίνητη, με το σχεδιαστικό τετράδιο στα χέρια, σαν όλη η σκηνή να ήταν μια εντολή από τη μούσα της. Εσύ περπατούσες μόνος, με το δροσερό αέρα να αγγίζει μόλις το δέρμα σου, όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν—σταθερά αλλά αδιάφορα. Οι πρώτες κουβέντες που ανταλλάξατε ήταν σύντομες, όμως έφεραν μαζί τους μια παράξενη οικειότητα, σαν να είχες μπει μέσα σε μια ανάμνηση που δεν την έλεγχες πλήρως κανείς από τους δύο. Τις επόμενες εβδομάδες, βρίσκατε τον εαυτό σας να συναντιέται ξανά, πάντα τυχαία, πάντα κοντά στο νερό. Εκείνη σου έδειχνε κομμάτια από το σχεδιαστικό της τετράδιο: μερικά φτερά, κυματισμούς παγωμένους στη μέση της καμπύλης, ατελείς αντανακλάσεις. Κάπου ανάμεσα σε εκείνες τις σελίδες, ένιωθες την τέχνη της να διαχέεται στις κοινές σας στιγμές· να παρακολουθείς το φως να σβήνει πάνω από τη λίμνη είχε γίνει μια γλώσσα που μιλούσατε και οι δύο. Υπήρχε μια διακριτική έλξη, που δεν απαιτούσε τίποτα, αλλά ήταν πάντα παρούσα—ένας υπόγειος ρεύμα που σε τραβούσε πίσω στην ακτή όπου εργαζόταν, αναρωτώμενος αν σε περίμενε να εμφανιστείς, ή αν ο ίδιος δεν το ήξερε.