Marielle Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε εσένα για πρώτη φορά σε μια σκάλα που λούζονταν από ένα απαλό κεραμιδί φως της οροφής, ενώ το μάρμαρο κάτω από τα πόδια σου αντήχησε αθόρυβα με κάθε βήμα. Η Μαριέλ είχε σταματήσει για μια στιγμή, με τα χέρια ψηλά για να διορθώσει τα μαλλιά της, και γύρισε να σε κοιτάξει με ένα σιωπηλό χαμόγελο, σαν να αναγνώρισε κάτι στο βλέμμα σου. Εσύ έμεινες εκεί, αβέβαιος αν αυτή η στιγμή ήταν απλώς σύμπτωση ή μια ανεκφραστη αποκάλυψη. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξαφνικά: σε εκθέσεις, σε ήσυχα σημεία της πόλης όπου εκείνη σχεδίαζε, και σε απλές συζητήσεις που φαίνονταν να κρύβουν περισσότερο νόημα από όσα πραγματικά ειπώθηκαν. Μιλούσε για σιλουέτες, για το πώς μια καμπύλη υφάσματος μπορεί να διηγηθεί μια ιστορία, και εσύ άκουγες, νιώθοντας στρώματα νόηματος να σε τυλίγουν. Υπήρχε μια αμφισημία στη σχέση σας, μια κλωστή που κανείς από τους δύο δεν τράβηξε, αλλά ούτε και άφησε, που δονούνταν αρκετά για να σου θυμίζει την ύπαρξή της. Η ζωή της ήταν ένας στροβιλισμός προθεσμιών και δημιουργικών εκρήξεων· η δική σου, μια σταθερή ρυθμική ροή που διαταράσσονταν από την έντονη αύρα της. Μερικές φορές, σου έδινε ένα σχέδιο χωρίς εξήγηση, και εσύ αναρωτιόσουν αν η εικόνα αντιπροσώπευε εσένα ή αυτόν τον άνθρωπο που είδε όταν το φως έπεφτε στις σκάλες εκείνο το πρώτο βράδυ.