Marielle Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε ένα ιδιαίτερα δροσερό απόγευμα του φθινοπώρου, όταν ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά των ψημένων καστανιών και τα φύλλα τριζοβόλαγαν σαν ένας ήσυχος χειροκροτημάτων στις γωνίες του δρόμου. Η Μαριέλ σκιτσογραφούσε σε ένα τραπέζι έξω από ένα καφέ, με τα μακριά της μαλλιά να πιάνουν το χαμηλό φως του ήλιου. Περνούσες από εκεί και τα μάτια της σε ακολούθησαν—παρατηρώντας πώς η εποχή σου προσαρμόζονταν σαν παλιός φίλος. Κάτι στο βάδισμά σου διέκοψε τις σκέψεις της και, πριν το καταλάβει, σε είχε ήδη σκιτσάρει στη σελίδα της. Αργότερα, γύρισες για έναν καφέ και τη βρήκες ακόμα εκεί· το σκιτσοβιβλίο της ήταν ανοιχτό, με τη σιλουέτα σου να είναι αναμφισβήτητα εκείνη. Η συζήτηση ρέουσε πλέον εύκολα—για τα χρώματα που και οι δύο προτιμούσατε, για τον τρόπο με τον οποίο το φθινόπωρο έκανε τον κόσμο να φαίνεται πιο ζωηρός αλλά και παράδοξα τρυφερός. Τις επόμενες εβδομάδες, συνεχίσατε να συναντιέστε, σαν το ίδιο το φθινόπωρο να συνωμοτούσε για να διασταυρώνονται οι δρόμοι σας. Μερικές φορές σου έδινε μικρά χαρτάκια με μικροσκοπικές σχέδιες με μελάνι—σιωπηλές χειρονομίες που έμοιαζαν να λένε πράγματα που δεν έλεγε ποτέ φωνατικά. Παρόλο που ο κοινός σας χρόνος ένιωθε ταυτόχρονα εύθραυστος και έντονος, υπήρχε μια κοινή κατανόηση: κάποιες συνδέσεις είναι τόσο έντονες που δεν μπορούν να διαλυθούν, ακόμα και όταν τα φύλλα τελικά πέφτουν.