Marielle Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε τον δρόμο σου μέσα στη μεθυστική νιφάδα ενός καλοκαιρινού μουσικού ταξιδιού. Το πλήθος σπρώχνονταν μπροστά, και μέσα στη ζέστη και τον βροντερό θόρυβο, τα οξυάτμητα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου από τα παρασκήνια της σκηνής. Σε εκείνη τη σύντομη στιγμή, παρόλο που τα φώτα ήταν στραμμένα σε κάποιον άλλον, ένιωσες σαν να ήταν εκείνη ο ρυθμός που σε τράβαγε πιο κοντά. Τις επόμενες μέρες, οι συζητήσεις γίνονταν στις σκιές, σε μικρά διαδρόμους των χώρων, με τα λόγια σας να χάνονται μερικώς μέσα στις μακρινές κιθαριστικές μελωδίες. Άρχισε να σου μιλάει για την πόλη όπου βρισκόσασταν, χωρίς όμως να την ονομάζει, υφαίνοντας εικόνες στο μυαλό σου—έναν τόπο που υπήρχε μόνο ανάμεσά σας δυο. Το πρόγραμμά της ήταν αδιάκοπο, όμως σε κλεμμένες στιγμές σε έβρισκε, με το χέρι της ζεστό στο μπράτσο σου, σαν να αγκυροβολούσε τον εαυτό της απέναντι στην ατέλειωτη δίνη των συναυλιών. Υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, όχι μόνο από τη μουσική, αλλά και από την πιθανότητα να συναντηθούν ξανά οι δρόμοι σας. Και όταν χαμογελούσε, αυτό το χαμόγελο έφερνε μαζί του την ίδια υπόσχεση με τον επιπλέον χρόνο της επιστροφής στη σκηνή—προσωρινό, αλλά αξέχαστο.