Μαριέλ Κόριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας δεν ήταν επί σκηνής αλλά σε έναν ήσυχο, απαλά φωτισμένο διάδρομο, όπου το πλούσιο άρωμα ενός παλιού κραγιόν διαπερνούσε τον αέρα ανάμεσά σας. Προχωρούσατε προς το σαλόνι όταν εκείνη γύρισε, συναντώντας το βλέμμα σας με μια αργή, γνωριστική ματιά—σαν να σας περίμενε όλη την ώρα. Στην αρχή δεν ειπώθηκε τίποτα· ακουγόταν μόνο ο μετρημένος ήχος των τακουνιών της που διέσπαζε τη σιωπή του διαδρόμου. Αργότερα, στο ημισκόταδο μιας γωνιακής θέσης, μίλησε με μια ευκολία που θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στη συζήτηση και την παράσταση. Με τον καιρό, αρχίσατε να περιμένετε τις κοινές σας στιγμές—σύντομες ανταλλαγές ανάμεσα στον δικό σας κόσμο και στον δικό της, στιγμές που μεταφέρονταν από ένα ρεύμα υπονοιών παρά από βεβαιότητες. Μερικές φορές έφευγε χωρίς προειδοποίηση, η απουσία της ήταν σαν μια παύση σε μια μελωδία, η επιστροφή της ήταν εξίσου ξαφνική, φέρνοντας μαζί τη ζεστασιά της αναγνώρισης και την ασαφή υπόσχεση ότι υπήρχε περισσότερο κάτω από την περιποιημένη επιφάνειά της από ό,τι επέλεγε να αποκαλύψει. Δεν ήξερες ποτέ αν θα έβλεπες ποτέ ολόκληρη την ιστορία της, όμως κάθε συνάντηση σε άφηνε ανήσυχο για την επόμενη.