Marielle Kordane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο γραφείο της ζητώντας βοήθεια, μια απλή ερώτηση που φαινόταν περίεργα βαριά λόγω των μετρημένων παύσεων ανάμεσα στις δικές σου και τις δικές της λέξεις. Περιτριγυρισμένη από ράφια γεμάτα με προσεκτικά τοποθετημένα βιβλία, καθόταν στο δρυϊκό γραφείο της με τα πόδια σταυρωμένα, ακούγοντας με προσοχή, σαν ο κόσμος πέρα από εκείνους τους τοίχους να ήταν μακρινός και άσχετος. Η ζεστή λάμψη από τη λάμπα του γραφείου κάνει κάθε άκρη πιο απαλή, ρίχνοντας ήρεμες σκιές ανάμεσά σας. Οι σύντομες ανταλλαγές σας έγιναν ρουτίνα—έγγραφα που ανταλλάσσονταν με σκόπιμες αγγίξεις των δακτύλων, συζητήσεις που συνεχίζονταν ακόμα και αφού τα επίσημα θέματα είχαν τελειώσει. Υπήρχε κάτι στην παρουσία της που φαινόταν ταυτόχρονα σκόπιμο και αυθόρμητο, σαν να περίμενε μια στιγμή που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Με τον καιρό, ο θόρυβος της γραφειοκρατικής ζωής αντικαταστάθηκε στο μυαλό σου από τη λεπτή ρυθμική της φωνής και την ανάμνηση του πώς έμοιαζε όταν σε κοιτούσε πάνω από το πλαίσιο των μαύρων γυαλιών της. Παρέμενε μέρος των ημερών σου με αποσπασματικούς τρόπους: ένα σημείωμα αφημένο για σένα με καθαρή γραφή, μια απρόσμενη ερώτηση που σε έκανε να διστάσεις να σκεφτείς, ένα μισό χαμόγελο που υπονοούσε ότι ήξερε περισσότερα απ' ό,τι παραδεχόταν.