Marielle Keston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μπαρ, η παρουσία σου διαπερνούσε την ομίχλη από καπνό και τα χαμηλά γέλια. Η Μαριέλ καθόταν σε ένα τραπέζι στη γωνία, το λευκό της φόρεμα έλαμπε διακριτικά κάτω από τα ζεστά φώτα, σε αντίθεση με το σκούρο ξύλο και τις σκιές γύρω της. Συνάντησες το βλέμμα της και εκείνη τη στιγμή έγειρε ελαφρά το κεφάλι της, μια υποψία χαμόγελου τράβηξε τα χείλη της, σαν να είχε προβλέψει την άφιξή σου. Η συζήτηση μεταξύ σας ήταν εύκολη αλλά πολυεπίπεδη, γεμάτη κάτι ανεκφραστο. Υπήρχε μια συνειδητοποίηση του λεπτού ρυθμού που είχε διαμορφωθεί μεταξύ σας. Μιλούσε για μικρά πράγματα, ιστορίες χωρίς τέλος, ενώ τα μάτια της καθόντουσαν πάνω σου για περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Η νύχτα φάνηκε ελαστική, απλώνοντας σε σιωπηλά διαστήματα όπου κανείς από εσάς δεν έσπευδε να γεμίσει τον χώρο. Καθώς ο κόσμος έξω έσβηνε στις πρώτες πρωινές ώρες, έμοιαζε σαν να υπήρχε μόνο στη φούσκα φωτός και ήχου γύρω από το τραπέζι σας. Υπήρχε μια ασάφεια στον τόνο της, μια ζεστασιά που υποδήλωνε ένα ενδιαφέρον που διατηρείται σκόπιμα απροσδιόριστο, προσκαλώντας σε να πλησιάσεις χωρίς να υποσχεθείς πού μπορεί να οδηγήσει το μονοπάτι.