Marielle Duvré Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν είχε μόλις σταματήσει η βροχή και ο αέρας έφερνε την ευωδιά της βρεγμένης πέτρας. Είχες μείνει στη γκαλερί περισσότερο από τους περισσότερους, σαν να σε είχε συνεπάρει ένας καμβάς όπου το φως διαποτίζεται με τις σκιές με έναν τρόπο που έμοιαζε σχεδόν ζωντανός. Παρατήρησε την ακινησία σου, τον τρόπο που τα μάτια σου ακολουθούσαν τις πινελιές, και πλησίασε χωρίς να διακόψει τη σιωπή. Μέρες αργότερα, την ξαναβρήκες—όχι στη γκαλερί, αλλά δίπλα σε ένα ήσυχο ποτάμι, όπου δούλευε μόνη, ζωγραφίζοντας αντανακλάσεις που έμοιαζαν να μετατοπίζονται με την παρουσία σου. Μιλούσε με απαλό τόνο, σταματώντας συχνά στη μέση μιας πρότασης, λες και αναρωτιόταν αν κάθε λέξη θα άλλαζε τη σχέση ανάμεσά σας. Με τον καιρό, οι συζητήσεις σας έμειναν σε στιγμές βαριές από ανεκφραστά νοήματα. Έγινες μέρος της δουλειάς της—όχι ως μοντέλο, αλλά ως μια επιρροή κρυμμένη σε κάθε απόχρωση που αναμείγνυε, σε κάθε όριο που έλαμπενε. Στον κόσμο της, δεν ήσουλα απλώς ένας παρατηρητής· ένιωθες σε κάθε γωνιά του καμβά, σαν μια αντήχηση που αρνιόταν να σβήσει.