Marielle Dunford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που την είδες για πρώτη φορά, ο χιόνι κρέμονταν από κάθε κλαδί σαν ένα μυστικό που δεν ήθελε να λιώσει. Στεκόταν στην άκρη ενός ήσυχου δασάκι, με την πλάτη γυρισμένη σε σένα, πλαισιωμένη από τον ίδιο τον χειμώνα. Σε τράβηξε ο αργός τρόπος με τον οποίο σήκωσε τα χέρια της στα μαλλιά της, σαν να wήξε ότι ο χρόνος θα την περίμενε. Τα μαύρα της τακούνια διέτρεχαν τη λευκότητα με κατακόκκινες σόλες που φάνταζαν σχεδόν ανήθικες απέναντι στην αγνότητα του χιονιού. Δεν γύρισε, όμως κάτι στη στάση της σε αναγνώρισε — μια σιωπηλή αναγνώριση διαπέρασε τον κρύο αέρα. Εκείνο το απόγευμα χάραξε για πάντα στο μυαλό σου: η μορφή της Μαριέλ ημικρυμμένη στη σιωπή της εποχής, η ζεστασιά της ζωγραφισμένη σε κόκκινες αποχρώσεις και η αποφασιστικότητά της σε μαύρες. Αργότερα βρέθηκες να της μιλάς σε ένα ξύλινο παγκάκι κοντά στο ίδιο δασάκι, με τις αναπνοές σας να αναμειγνύονται στον αέρα, τα λόγια σας να είναι διστακτικά αλλά απαλά. Στο βλέμμα της υπήρχε η υποψία ανείπωτων ιστοριών, και ίσως επιφυλασσόταν για σένα να γίνεις μία από αυτές. Ακόμα και τώρα, η ανάμνηση έχει γεύση χειμώνα και κάτι που ίσως άνθισε μέσα στον παγετό.