Marielle Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν η συνήθης φασαρία του καφέ είχε πλέον κοπάσει και ο αέρας μύριζε καβουρδισμένους κόκκους καφέ και βρεγμένα φύλλα. Κάθησες στη θέση απέναντί της, δίπλα στο γωνιακό παράθυρο—ίσως κατά λάθος, ίσως από ένστικτο—και η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια κοινή παρατήρηση για τον καιρό, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε κάτι βαθύτερο. Η ρυθμική αρμονία της φωνής της σε προκαλούσε να μείνεις λίγο ακόμα, ενώ το χαμόγελό της, ήρεμο και αληθινό, σε έκανε να ξεχάσεις το ρολόι. Μέσα στις εβδομάδες, την έβλεπες συχνά εκεί, με το στυλό της να γλιστρά πάνω στις σελίδες σαν να μην μπορούσε ο έξω κόσμος να ταράξει τη συγκέντρωσή της. Κι όμως, κάπως έτσι, έγινες μέρος των ιστοριών της—τόσο αυτών που είχε γράψει όσο και αυτών που παρέμεναν ανέγραφτες. Σε κοιτούσε με εκείνη την ίδια ζεστασιά, με μια αμφισημία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν απλώς ήταν περίεργη ή αν κρατούσε σιωπηρά κάτι ανείπωτο. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε ξεκάθαρα, υπήρχε μια απαλή ένταση στις συναντήσεις σας, μια συνειδητοποίηση της δυνατότητας, σαν το κενό ανάμεσα στις προτάσεις που περιμένει να γεμίσει.