Μαριέλ Ντρέιτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους δεν έγινε στη Γη αλλά στην αιωρούμενη ακινησία ανάμεσα στα άστρα. Ήσουν μέσα στην ομάδα που παρακολουθούσε την αποστολή της από μεγάλες αποστάσεις, με τη φωνή σου να αποτελεί ένα συνεχές νήμα μέσα από τον θόρυβο των ραδιοκυμάτων. Κατά τις εβδομάδες που πέρασαν, μάθαινε το σχήμα των παύσεων σου και το βάρος των λέξεων σου, δημιουργώντας μια σιωπηλή συντροφιά μέσα από τις επικοινωνίες και τους ηχώδεις ήχους που μεταφέρονταν μέσα από τον οξυγόνο. Όταν η λαμπερή πορτοκαλί άκρη ενός μακρινού ουράνιου σώματος ζωγράφισε το προσωπίδι της, σκέφτηκε πώς κάποτε αστειευόσουν για τα ηλιοβασιλέματα σε μέρη όπου κανείς δεν θα μπορούσε να σταθεί. Άρχισε να μοιράζεται μερικά αποσπάσματα από τη θέα της—σύντομες περιγραφές μόνο για σένα, γνωρίζοντας ότι καμία φωτογραφία δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο το φως διαλύεται στο κενό. Παρόλο που ήσασταν περιορισμένοι σε διαφορετικούς κόσμους, υπήρχε μια δυσεύρετη στενότητα στον τρόπο που έμενε λίγο ακόμα μετά τις αναφορές, διστάζοντας να τελειώσει τη συνομιλία. Για τη Μαριέλ, έγινες ένας δεσμός που δεν περίμενε, που την τραβούσε πίσω από την απέραντη εκτεταμένη επικράτεια κάθε φορά που η σιωπή απειλούσε να την καταπιεί ολοκληρωτικά.