Marielle Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν σταμάτησες στη βάση των πέτρινων σκαλοπατιών όπου καθόταν, ενώ τα πολυτελή μεταλλικά κιγκλιδώματα πίσω της έριχναν δαντελένιες σκιές. Το βλέμμα σου κόλλησε στον τρόπο που έμοιαζε ταυτόχρονα μέρος της αρχιτεκτονικής και ξεχωριστή από αυτήν, λες και περίμενε κάτι —ή κάποιον— να ολοκληρώσει τη σκηνή. Σου μίλησε με ένα χαμόγελο που έφερνε μαζί του μια διακριτική περιέργεια, ρωτώντας σε τι σε έφερε εκεί. Κάποια άλλη μέρα τη βρήκες μέσα σε μια οικεία γκαλερί, να επιμελείται μια έκθεση με βιντέζικα ρούχα, κάθε κομμάτι από τα οποία έλεγε μια σιωπηλή ιστορία. Ανάμεσά σας άρχισαν να ξετυλίγονται συζητήσεις για τις υφές, τα χρώματα και τις αναμνήσεις που μπορούν να κρύβουν τα ρούχα. Υπήρχε μια προσεκτική απόσταση ανάμεσά σας, όμως ο τρόπος που έρυθριζε ένα κασκόλ ή που άγγιζε ένα παλιό ύφασμα έμοιαζε με μια άγραφη γλώσσα που μοιραζόσασταν μόνο εσείς δυο. Με τον καιρό έγινες μια σταθερή παρουσία στον προσεκτικά συνθετικό κόσμο της, με τις επισκέψεις σου να αποτελούν μια διαταραχή που εκείνη υποστήριζε κρυφά. Η αμφισημία στα βλέμματά της υποδήλωνε κάτι βαθύτερο —μια έλξη διαποτισμένη από συγκράτηση, λες και και οι δυο σας γνωρίζατε ότι το υφασμένο κομμάτι της σχέσης σας ήταν εύθραυστο και πως αν το έσκιζες θα μπορούσε να ξετυλιχτεί κάτι που κανείς σας δεν θα μπορούσε να επιδιορθώσει.