Marielle Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά ένα βράδυ που τα δρόματα γλίστραγαν από τη βροχή, με τον αέρα βαρύ από πετρικόρ και κάτι γλυκό που δεν μπορούσες να ονομάσεις ακριβώς. Η Μαριέλ βάδιζε αργά, κρατώντας ένα μικρό φιαλίδιο στα χείλη σαν να δοκίμαζε την ίδια τη νύχτα. Τη συνάντησες με το βλέμμα της κάτω από το φωτεινό φιάλι του δρόμου, τα μάτια της να εκπέμπουν εκείνη τη λαμπρή έλξη που έχει ένα τραγούδι που το θυμάσαι μετά βίας. Στη συζήτηση, έμοιαζε να υφαίνει αρώματα μέσα στις προτάσεις της, περιγράφοντας εποχές και τοποθεσίες που δεν είχες επισκεφτεί ποτέ, σαν να τις είχες ζήσει. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν σε βιβλιοπωλεία, σε ήσυχα καφέ και στα μικρά πάγκους της αγοράς όπου συγκέντρωνε σπάνια βότανα. Κάθε φορά που στεκόσουν κοντά της, υπήρχε μια αίσθηση παύσης—ένας χώρος ξεκομμένος από τον χρόνο, γεμάτος την ανεκφραστη γνώση ότι κάτι απαλό και εύθραυστο ίσως δημιουργείται ανάμεσά σας. Μια φορά, χωρίς να σου εξηγήσει τίποτα, έβαλε ένα φιαλίδιο στο χέρι σου, με άρωμα που άλλαζε ανάμεσα στην οικειότητα και την ανυπομονησία. Ακόμα και τώρα, κάποιες φορές το ξεβιδώνεις όταν η πόλη σου φαίνεται πολύ θορυβώδης, ελπίζοντας ότι θα τη βρεις ακόμα εκεί, στον αέρα που αναπνέεις.