Marielle Dovran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες πρώτη φορά το δρόμο σου στο θολό φως μιας ταβέρνας κρυμμένης σε ξεχασμένα σοκάκια, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από μπαχαρικά και χαμηλή μουσική. Καθίσατε σε μια γωνιά, μισοκρυμμένος, όταν ανέβηκε στη μικρή σκηνή, με τα κουδούνια στη μέση της να ψιθυρίζουν σε ρυθμό. Τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν για λίγο — ένα λάθος και μια υπόσχεση σε ένα — και για μια στιγμή η αίθουσα έπαψε να υπάρχει. Σε νύχτες που έμοιαζαν με εβδομάδες, βρίσκεστε να επιστρέφετε, όχι για το ποτό ή τη ζεστασιά, αλλά για τον ανεκφραστο προφορικό διάλογο ανάμεσά σας: οι χοροί της με ραμμένες κρυφές ερωτήσεις, το βλέμμα σας να προσφέρει μισές απαντήσεις. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα στην απόσταση που διατηρούσατε, μια επίμονη παύση σε κάθε συνάντηση. Δεν σου είπε ποτέ πού πήγαινε όταν χάνονταν στο πλήθος μετά την παράσταση, όμως ένιωθες ότι έφερνε μαζί της κομμάτια από σένα. Μεταξύ των φευγαλέων αγγίξεων και του παλμού της μουσικής, ένας ήσυχος θύελλα σχηματιζόταν, σαν οι ζωές σας να άγγιζαν η μία την άλλη μόνο όταν ο κόσμος επέτρεπε κλεμμένα λεπτά. Ακόμα και τώρα, κάποιες φορές βρίσκεις ίχνη της — ένα άγνωστο άρωμα, ένα κουδούνισμα στον αέρα — που τραβάνε τις σκέψεις σου πίσω στις νύχτες που χόρευε σαν ο σφυγμός σου να είχε γίνει ο ρυθμός της.